पाखरू हरवलंय.........

पाखरू हरवलंय ..... स्वतःतच हरवून गेलय .. दूर दूर जाऊ पाहतय त्याच्या घरापासनं ..ह्या फांदीवरून त्या फांदीवर उडणं सोपं होत त्याच्यासाठी पण आता त्याला वेगवेगळी झाडे आसऱ्यासाठी शोधावी लागतायत ...भरकटलंय ..घाबरलयं ... गुंतलयं ... अडकलयं .. पण सुटता येईना ...मार्ग कळेना... मार्ग मिळेना
एखाद्याला शोधणं खूप सोपं असतं ....पण : स्वतः हरवल्यावर स्वतःला शोधायचं म्हणजे स्वतःतच गुंतून गुंतून पुनः हरविल्यासारखं आहे ... 

राहूनच गेलं.........

राहूनच गेल

खूप बोलायचं होत पण राहूनच गेल … 

असं का झालं ? 

ते विचरायचंही राहूनच गेल … 

काहीतरी नातं असेलंच की आपल्यात 

त्या नात्याला नाव द्यायचं राहूनच गेल… 

तू दूर झालास मीहि मग जवळ नाही केलं 

माझा इतका त्रास झाला ? 

हे विचारायचं हि राहूनच गेल….

असं का होत 
कि कुणाकडून काहीच अपेक्षा वाटत नाही
अन दुसऱ्यांच्या अपेक्षांचं ओझं 
सहन होत नाही

माणसांसारखे शब्दही जातात का हरवून ?
आपलेच शब्द आपल्याला जातात का सोडून ?
कुणाला मानायचं मग आपल ?
कुणाला करायचं जवळ ?
जीवापाड जपलेलेहि जातात सोडून 
सगळच मग जात शब्दात हरवून 

आठवणींचे मणी ओवताना माझ्या लक्ष्यात आलं आता धागाच शिल्लक नाही ...... ...... पण  मणी शिल्लक आहेत ...भरपूर .... विखुरलेले .....

आकाशाला कवेत घेताना चंद्र हरवून गेलाय ….

तुला शोधताना मला
असा भास झाला
जसा
आकाशाला कवेत घेताना
चंद्र हरवून गेलाय ….

swati krishna 8811